Sensitive
posted on 22 Feb 2009 22:53 by postmodernmind
Sensitive...
เมื่อความอ่อนไหวมาเยือน....
รู้สึกว่าตอนนี้ ฉันโหยหาอดีต นึกถึงที่โล่งกว้าง
ที่ที่สายตาของฉันสามารถทอดไปได้ไกล ไกลจนเห็นเส้นขอบฟ้า
อยากอยู่ท่ามกลางฟ้าสีคราม พื้นหญ้าสีเขียว ที่ที่เงียบ จนได้ยินเสียง
"หัวใจตัวเอง" แล้วได้ยินมันรำ่ร้องบอกว่า มันต้องการอะไร
ตอนนี้รู้สึกอ้างว้าง โดดเดี่ยว ท่ามกลางผู้คนมากมายแต่กลับ
รู้สึกเหมือนตัวคนเดียว
และบางทีบนท้องถนนที่อ้างว้าง ท่ามกลางความโดดเดี่ยวยามคำ่คืน
นำ้ตามันจะไหลออกมา ไม่ใช่เพราะความเหงา ความเศร้า
แต่เป็นเพราะคำถามบางอย่าง.....
ที่ถามตัวเองว่า ความซับซ้อนของตัวตนเรา ทำไมเรามองไม่ทะลุเลยว่า่
เราคืออะไร อะไรคือตัวตนเรา เรากำลังทำอะไรและกำลังจะไปไหนจริงๆ
เรานั่งมองทุกชีวิตที่ขับเคลื่อน แต่กลับไม่เคยเข้าใจการเคลื่อนไหวของตัวเรา
เราเห็นความวุ่นวายของสรรพชีวิต แต่กลับไม่เข้าใจความวุ่นวายในตัวเรา
เราพยายามเข้าใจความหมายของทุกสิ่ง แต่วันนี้เรากลับไม่รู็ว่าสิ่งไหนบ้าง..
ที่ทำให้ชีวิตเรามีความหมาย
ฉันคงบ้าไปแล้ว เวลาที่ฉันรู้สึกตัว และมีสติที่สุด
คงเป็นที่สงบเงียบที่ไหนสักแห่ง.....เท่านั้น
และทุกครั้งที่ฉันตื่นขึ้นมา ฉันสงสัยทุกทีว่า นี่ตัวตนเราจริงๆหรือ
เมื่อคืนก่อน เมื่อวานนี้ เมื่อวานซืน เราอยู๋ในร่างนี้จริงๆหรือเปล่า
/////////////////////////////////////////////////
PS : ฉันไม่เคยสงสัยสิ่งไหน อะไรหรือใคร เท่าตัวฉันเลย
#1 By iDoi* on 2009-02-22 23:56